Τι είναι οι ανωμαλίες του διαστήματος QT;
Τι είναι οι ανωμαλίες του διαστήματος QT;
Το διάστημα QT, το οποίο λαμβάνεται εύκολα από ένα τυπικό ηρεμιστικό ΗΚΓ, αντικατοπτρίζει τη συνολική διάρκεια της αποπόλωσης και επαναπόλωσης του μυοκαρδίου των κοιλιών. Μπορεί να διορθωθεί ως προς την καρδιακή συχνότητα με τη χρήση διαφόρων τύπων. Το QTc ουσιαστικά είναι το διάστημα QT εκτιμώμενο σε συχνότητα 60/λεπτό. Ένας ευρέως χρησιμοποιούμενος τύπος διόρθωσης είναι αυτός του Bazett, όπου QTc = QT √ διάστημα RR. Ο τύπος του Bazett, ο οποίος έχει επικριθεί έντονα, στην πραγματικότητα δίνει μια ελαφρά υπερδιόρθωση του διαστήματος QT σε υψηλότερες καρδιακές συχνότητες, ενώ ο τύπος των Hodges et al. (QTc = QT + 1,75 [συχνότητα – 60]) έχει αποδειχθεί ότι αποδίδει πολύ καλύτερα και σταδιακά κερδίζει ευρύτερη αποδοχή. Υπάρχουν, ωστόσο, πάρα πολλοί τύποι διόρθωσης του QT, μια λεπτομερής συζήτηση των οποίων είναι πέρα από το πεδίο αυτού του άρθρου. Η παράταση του QTc αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αιφνίδιο θάνατο ανεξάρτητο της ηλικίας. Η σχέση μεταξύ παρατεταμένου διαστήματος QT και αυξημένου κινδύνου αιφνίδιου θανάτου έχει μελετηθεί εκτενώς στην ισχαιμική καρδιακή νόσο και έχει αναφερθεί σχετικός κίνδυνος 2-5. Το σύνδρομο μακρού QT σχετίζεται με πολύ υψηλό κίνδυνο κοιλιακής μαρμαρυγής και φάρμακα όπως η κινιδίνη που παρατείνουν το διάστημα QT μπορεί επίσης να προκαλέσουν αιφνίδιο αρρυθμικό θάνατο.
Το QTd ορίζεται ως η διαφορά μεταξύ του μέγιστου και του ελάχιστου διαστήματος QT στο ΗΚΓ 12 απαγωγών (QTd = QT max – QT min). Ένα μεμονωμένο διάστημα QT στο επιφανειακό ΗΚΓ δεν παρέχει καμία πληροφορία σχετικά με τη διασπορά του χρόνου ανάκαμψης (δηλαδή της επαναπόλωσης), αλλά το QTd λέγεται ότι αντικατοπτρίζει χωρικές διαφορές στον χρόνο ανάκαμψης του μυοκαρδίου. Υγιή άτομα παρουσιάζουν μικρό βαθμό QTd. Αυξημένο QTd έχει παρατηρηθεί σε χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, περιφερική αγγειακή νόσο, υπέρταση, υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια και σε στεφανιαία νόσο, και έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου σε αυτές τις καταστάσεις και σε υγιή άτομα. Το αυξημένο QTd μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αιφνίδιο θάνατο και έχει αποδειχθεί ότι το QTd μειώνεται μετά από επιτυχή θρομβολυτική θεραπεία. Ως εκ τούτου, πιστεύεται ότι το QTd μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου εξαρτάται όχι μόνο από τη θέση και το μέγεθος του εμφράκτου αλλά και από την κατάσταση επαναιμάτωσης.
Το αυξημένο QTd μπορεί να υποδηλώνει μη ομοιόμορφη κοιλιακή επαναπόλωση, παρέχοντας έτσι πιθανώς ένα υπόστρωμα για την ανάπτυξη κακοήθων κοιλιακών αρρυθμιών. Μελέτες ενδοκαρδιακών μονοφασικών δυναμικών ενέργειας έχουν δείξει ότι υπάρχουν περιφερειακές διαφορές στη διάρκεια της επαναπόλωσης του μυοκαρδίου που μπορεί να αντικατοπτρίζονται στο επιφανειακό ΗΚΓ. Η ομοιογένεια του χρόνου ανάκαμψης των κοιλιών πιστεύεται ότι προστατεύει από αρρυθμίες.
Το QTd μπορεί να διορθωθεί ως προς την καρδιακή συχνότητα, αλλά έχει υποστηριχθεί ότι αυτό δεν θα πρέπει να γίνεται. Σε κάθε περίπτωση, με έναν γραμμικό τύπο διόρθωσης, π.χ. τον τύπο των Hodges et al., 1983, δεν υπάρχει ανάγκη διόρθωσης του QTd ως προς τη συχνότητα, δηλαδή το QTd είναι το ίδιο πριν και μετά τη διόρθωση ως προς τη συχνότητα με αυτόν τον τύπο.
Το QTc > 440 ms (0,44s) θεωρείται καθολικά ως παρατεταμένο, αν και υπάρχουν μικρές διαφορές βάσει φύλου. Εξακολουθεί να υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με το ανώτερο όριο του φυσιολογικού QTd. Το QTd > 80 ms (0,08s) συνήθως θεωρείται ως μη φυσιολογικά παρατεταμένο. Ωστόσο, βάσει μιας μελέτης σε περισσότερα από 3.000 νεογνά, παιδιά και ενήλικες, προτάθηκε από τους Macfarlane et al. ένα ανώτερο όριο για το φυσιολογικό QTd στα 50 ms.
Το κύριο πρόβλημα με την αξιολόγηση του διαστήματος QT είναι ότι δεν υπάρχει μια καθολικά αναγνωρισμένη τυπική μέθοδος ανάλυσης ή επιλογής απαγωγών. Μπορεί να μην είναι δυνατή η μέτρηση του διαστήματος QT σε κάθε απαγωγή, και η μέτρηση μπορεί να είναι λιγότερο ακριβής. Το διάστημα QT μπορεί να μετρηθεί εσφαλμένα λόγω παρερμηνείας είτε της αρχής του συμπλέγματος QRS είτε του τέλους του κύματος Τ. Η μεθοδολογία για τον προσδιορισμό του QTd ποικίλλει μεταξύ των μελετών. Μπορεί να μετρηθεί χειροκίνητα, με ψηφιοποιητές, με φωτοαντιγραφική μεγέθυνση ενός ΗΚΓ και με ειδικό λογισμικό υπολογιστή. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για τυποποίηση της επιλογής απαγωγών και της μεθόδου μέτρησης. Η ενδο-παρατηρητική και δια-παρατηρητική αναπαραγωγιμότητα του QTd είναι χαμηλή (και σημαντικά χαμηλότερη από εκείνη του διαστήματος QT) και έχει αποδειχθεί ότι ποικίλλει, και ως εκ τούτου τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι πλήρως συγκρίσιμα μεταξύ των μελετών. Ορισμένοι συγγραφείς έχουν εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με τη σημασία του QTd. Έχει προταθεί ότι το QTd είναι απίθανο να αντικατοπτρίζει οποιαδήποτε πτυχή της επαναπόλωσης του μυοκαρδίου και ότι προκύπτει κυρίως από τις διακυμάνσεις στη μορφολογία του βρόχου Τ και από σφάλμα μέτρησης του QT.
Από: MedScape
